_X6G4355.jpg

random image default10

GAROUSTELe nid dans la tête, 1995 – ’96, olieverf op doek, 160 x 195 cm

Centraal in het beeld is een wandelaar afgebeeld, die met ransel onder zijn linkerarm blootsvoets een landweg afloopt. Met zijn rechterhand maakt hij een bezwerend gebaar. Op zijn hoofd nestelt een duif, die opvliegt. Rechts van de wandelaar staat een tweede figuur met een stok in de hand. Op de achtergrond van het tafereel wordt een vogelnest uit een boom gehaald, waarbij de nestrover naar beneden valt.

Op het eerste gezicht doet dit schilderij denken aan het beroemde Bonjour Monsieur Courbet, waarbij de 19de-eeuwse realist Gustave Courbet zichzelf in een gezelschap afbeeldt tijdens een van zijn rondwandelingen in de omgeving van het Zuid-Franse Montpellier. Uitgebeeld is de verstandhouding tussen mensen tijdens een ogenschijnlijk terloopse ontmoeting.

In het schilderij Le nid dans la tête is de handeling meer gespannen. De duif en het nest verlenen het werk een symbolische lading, waardoor de scène een verrassende wending krijgt. De duif is het symbool van onschuld en van overvloed. Een nest uittrekken is mínder onschuldig en kan worden beschouwd als een daad die slecht afloopt en zelfs met een val, ‘de dood’ moet worden betaald.

De wandelaar heeft zich niet genesteld, ‘hij is onderweg naar een nest in zee en een nest in de hemel’, zoals de kunstenaar verklaart.
In het licht van de religieuze oriëntatie van Garouste schrijft de Franse auteur Daniel Sibony: ‘Geen muizennest, geen muizenissen, maar een nest vol levendige, heldere witte duiven. Duiven die de wederopstanding aankondigen’.

Het schilderij is technisch bijzonder knap geschilderd. De verf is in verschillende lagen opgebouwd en geglaceerd, waardoor de suggestie van diepte optreedt en de picturale spanning wordt versterkt. Door studie van de oude meesters heeft Garouste zich verdiept in de traditionele olieverftechniek. Hij laat zich inspireren door de maniëristische schilderwijze van de Franse en Italiaanse kunst uit de 16de en 17de eeuw. De voorstellingen in zijn werk zijn verhalend van aard en hebben overeenkomstig zijn klassieke voorbeelden vaker een mythologische strekking.

Toen de schilderkunst begin jaren tachtig van de vorige eeuw weer volop in de belangstelling kwam te staan, gold Gérard Garouste in Frankrijk als een belangrijk vernieuwer. Samen met vooraanstaande kunstenaars als Sandro Chia, Enzo Cucchi, Georg Baselitz en René Daniëls gaf hij het medium internationaal nieuwe inhoud. Garouste heeft inmiddels een veelzijdig oeuvre opgebouwd en zijn werk is vertegenwoordigd in tal van vooraanstaande kunstcollecties. Het kenmerkende van Garouste is dat hij met zijn beeldtaal in de voorhoede zat en tegelijk oog had voor de kunsthistorische traditie van de schilderkunst.