721T2771.jpg

random image default10

Ruud_van_Empel_Worldno7Breda 1958 , woont en werkt in Amsterdam . World # 7 2005 . cibachrome, 105 x 150 c m

In het fotowerk World #7 komt een meisjeshoofd speels boven het water uit temidden van de schaalvormige bladeren van de Victoria Amazonica. De beeldelementen zijn integraal uitgelicht, waardoor de kleurintensiteit wordt versterkt. Grote lotusbladen vormen een schakering van zongeel, felgroen en donkergroen. Alle details komen door het onwaarschijnlijke licht nog beter tot hun recht.

Waterjuffers en schrijvertjes zijn druk in de weer, bloemen zijn classificeerbaar. De lichtval en de compositie verlenen de voorstelling een wonderlijke uitstraling. De positionering van het hoofd van het donkere kind is frontaal en nadrukkelijk. Het verkeert in een rustpositie en wacht op wat gaat komen. Uit haar blik spreekt schuchterheid en tegelijk oplettendheid. Maar ook de toeschouwer is afwachtend en is getuige van een bijzonder tafereel, dat een gevoel van ontroering teweeg brengt.

Het hele tafereel heeft iets artificieels. De veelheid aan motieven valt op. Net als in de middeleeuwse miniatuurkunst is elk detail minutieus uitgewerkt. Elke kleinigheid treedt als het ware op de voorgrond, alles is op de goede plaats gezet.

Hoe exotisch de voorstelling ook lijkt, toch krijg je als toeschouwer de indruk dat deze buitenscène zich in een afgesloten ruimte afspeelt. Een schitterend schouwspel in een heldere binnenruimte, zoals een tropische broeikas. Je kijkt in een geconstrueerde wereld waarin het leven exemplarisch wordt weergegeven als een tijdloos schouwspel van natuurlijke schoonheid.

Het werk heeft ook een vervreemdend effect. We zijn als toeschouwer gewend dat foto’s de zichtbare aardse werkelijkheid weergeven. In dit geval is niet onmiddellijk duidelijk waar we naar kijken. En ook als we ons realiseren dat de kunstenaar dit werk geheel digitaal uit onderdelen heeft samengesteld, blijft het beeld van een kind, dat niet als persoon maar als symbool van onschuld is weergegeven, een onverwachte en fascinerende ontmoeting.

Ruud van Empel is een veelzijdig kunstenaar. Hij heeft al een carrière als decor- en theaterontwerper, grafisch vormgever en filmmaker achter de rug als hij rond 2002 zijn tegenwoordige, kenmerkende beeldtaal vol ontwikkelt: fotowerken met een ongelofelijke helderheid in kleur, rijk in detaillering, met een intrigerende voorstelling en sprookjesachtig
van sfeer. Kinderen zijn vaak prominent in het beeld aanwezig.

Hij combineert vormen op de computer en assembleert beelden die ons om de tuin leiden. Het werk balanceert tussen werkelijkheid en perfectie. Het zijn als het ware realistische toverbeelden die het midden houden tussen verhalende schilderkunst en geënsceneerde fotografie.

Ruud van Empel ervaart de schilderkunst als een belangrijke drijfveer. Zijn niet aflatende interesse voor de schilderkunst is opmerkelijk voor een kunstenaar die zich volledig heeft toegelegd op het medium fotografie. Hij raakt geïnspireerd door het realisme van de penseelkunst en de in verf gevatte momentopname van mensen in een bijzondere omgeving.

Het kunstwerk waarmee hij uiteindelijk naar buiten treedt, ziet er harmonisch en vanzelfsprekend uit. De geoefende kijker vermoedt dat er een intensief werkproces aan het geëxposeerde fotowerk ten grondslag ligt, het definitieve beeld zit geraffineerd in elkaar.

De afgelopen jaren vormt de menselijke figuur, omringd door een weelderige natuur, het centrale thema in de fotografie van Ruud van Empel. Bij voorkeur plaatst hij onschuldig ogende kinderen op de voorgrond. Zij lijken onverwacht uit hun spel te zijn gehaald. Voorbeeldig poseren zij voor de camera, alsof zij er zich van bewust zijn dat hun portret symbool staat voor de onbevangen idylle van de jeugd. De alerte blik is kinderen eigen, er is geen reden tot ongerustheid. In een idyllisch landschap zijn er geen valkuilen of bedreigingen.