Tickets

Hedendaagse kunstenaar Ni Haifeng (China, 1964) brengt in zijn installatie ‘Things, Traces and Memories’ (2021) persoonlijke voorwerpen van het public-in-residence en andere mensen met een migratie achtergrond uit deze regio samen. Tezamen spiegelen ze de archeologische objecten in de tentoonstelling en de verhalen waarvan die getuigen. Waarom brachten mensen deze voorwerpen met zich mee? Welke herinneringen kleven er aan? Haifeng verkent de sporen van het leven op de plek waar eens de Limes liep en die nog altijd een kruispunt van culturen markeert. De installatie overbrugt allerlei symbolische grenzen, tussen persoonlijke micro-geschiedenissen en grote historische ontwikkelingen, tussen ‘hier’ en ‘daar’, en tussen ‘wij’ en ‘zij’.

In de fotoserie My story legt fotograaf Martijn van de Griendt vier van de deelnemende public-in-residence-leden met hun aangedragen voorwerp vast. Elke week vertelt een van hen over de betekenis van dit voorwerp: een herinnering aan hun roots, het (gedwongen) vertrek uit hun geboorteland of interne dilemma’s.

De acht foto’s geven een voorproefje van Ni Haifengs installatie ‘Things, Traces and Memories’ in Moving Stories.

 

Moving Stories, de rijkdom van de Limes is te zien t/m 29 mei.

  • Ceren, Aansteker © Martijn van de Griendt
  • Ceren, Aansteker © Martijn van de Griendt

25 maart 2022 - Last story

Ceren - Aansteker

“Mijn tante gaf me deze aansteker. Ze woont in Gölcük; een stad in het noordwesten van Turkije. Er zit 3212 kilometer tussen ons. Als kind brachten we zes weken zomer door in Turkije. Ik heb een hoop neven en nichten, dus er was ieder jaar wel een bruiloft. Het opmerkelijkste aan die bruiloften vond ik de geheime codetaal die mijn tantes onderling hadden. Ze wenkten elkaar met hun ogen ‘om naar het toilet te gaan’, wat eigenlijk betekende dat ze wilden roken. Dat kon niet in de menigte, omdat het onbeleefd zou zijn voor een vrouw om te roken op een plek waar mannen en ouderen ze konden zien. Dat signaal om ergens te gaan roken, werd opgepikt door andere vrouwen op de bruiloft. Uiteindelijk stonden ze hutjemutje bij elkaar, meestal ergens om de hoek bij de in- of uitgang van de locatie. Er was altijd wel een vrouw die wat later aan kwam snellen met een lichte wanhoop in haar stem en de vraag of iemand alsjeblieft een aansteker had. Het gebeurde soms ook dat een van de grootouders onverwachts langs de rookplek liep. Alle vrouwen gooiden dan hun sigaret snel weg, ieder een andere kant op, als siervuurwerk dat uit elkaar spat. Roken in het bijzijn van een oudere wordt gezien als respectloos. Mijn tante kreeg deze aansteker van haar buurvrouw, als cadeau. Toen ik zei dat de kleuren me erg aanspraken, zei ze: “Hou maar”, dus hij is met me mee gereisd naar Nederland. Ik ben inmiddels gestopt met roken, maar ik draag deze aansteker nog steeds bij me. Het voelt fijn hem in mijn zak te hebben, voor het geval anderen een vuurtje nodig hebben. Daarbij komt: mensen zijn altijd aangenaam verrast door de kleuren en dat is erg leuk om te zien!” - Ceren

  • Moeisha, Compact disk © Martijn van de Griendt
  • Moeisha, Compact disk © Martijn van de Griendt

18 maart 2022 - Third story

Moeisha - Compact disk

“Wat mijn moeder doet denken aan Curaçao is een oude cd. Mijn moeder houdt van muziek en ze wilde altijd de nieuwste hits op Curaçao weten. Mijn oom stuurde om de paar maanden een cd van alle liedjes die echt een hit waren op Curaçao. Hij had al die liedjes gebrand op een cd en het verstuurd naar mijn moeder, zodat ze ook up-to-date kon zijn met de muziek van daar. Het enige ding was dat het werd verstuurd via boottransport en de cd’s kwamen echt maanden later aan. Dus alle hits waren geen hits meer toen mijn moeder ze kreeg.” - Moeisha

  • Sam Alqalqeely, Ring van herinnering © Martijn van de Griendt
  • Sam Alqalqeely, Ring van herinnering © Martijn van de Griendt

11 maart 2022 - Second story

Sam Alqalqeely - Ring van herinneringen

"In 2012, zes maanden na onze bruiloft moesten Hala en ik opeens uit Syrië vertrekken. Onze gevoelens en gedachten op dat moment waren dat we een paar weken zouden gaan, waarna we terug zouden komen en onze levens gewoon door zouden gaan. Een pijnlijke keuze, maar ook tijdelijk. Daarom hebben we heel weinig van onze persoonlijke spullen meegenomen. We gingen snel naar de luchthaven met onze twee tassen. Het was niet heel moeilijk om te kiezen welke spullen we mee zouden nemen, want na een paar weken zouden we terugkomen bij ons huis. In november 2012 zijn we in Egypte geland en de ‘paar weken’ werden twee jaar. Onze hoop om naar Syrië terug te gaan is verdwenen en midden 2014 beseften we dat teruggaan naar ons land nog zeker jaren gaat duren.

Vanaf dat moment besloten we om verschillende redenen dat ik op een boot naar Europa zou gaan. Dit was het moeilijkste besluit dat ik in mijn leven heb genomen. Acht dagen op een boot vergt veel, zowel mentaal, fysiek als logistiek. Ik mocht echt niks meenemen, behalve mijn paspoort en een flesje water.

Toen had ik twijfels of ik mijn trouwring mee zou nemen. Aan de ene kant was ik bang dat ik hem kwijt zou raken tijdens deze gevaarlijke reis of dat hij gestolen zou worden, of een van de andere scenario’s die ik in mijn hoofd had. Aan de andere kant heeft deze ring heel veel betekenis voor mij en ik beschouwde het als een bron van kracht. Een symbool voor onze laatste vrolijke dagen met Hala en onze ouders in ons land. Een symbool voor ons huwelijk dat culmineerde in de geboorte van onze dochter Lotus in onze eerste dagen in Egypte. Een symbool dat niet alleen ons tweeën met elkaar verbindt, maar ook onze twee families.

Wegens al die redenen besloot ik om de ring mee te nemen. Gelukkig kwam ik na acht dagen aan bij de kusten van Europa met mijn ring en mijn paspoort. Twee weken later was mijn paspoort verlopen. Maar onze trouwring zal zeker altijd en overal geldig zijn." - Sam Alqalqeely

 

Elke laatste zondag van de maand geeft Sam een rondleiding door Moving Stories in het Arabisch.

Rondleiding in Arabisch

  • Celia Okoro, Afrikaanse textielen haarband © Martijn van de Griendt
  • Celia Okoro, Afrikaanse textielen haarband © Martijn van de Griendt

4 maart 2022 - First story

Celia Okoro - Afrikaanse textielen haarband

"Een groot deel van mijn Nigeriaanse identiteit vind ik terug in mijn haar. Als ik dit op een bepaalde manier stijl, voel ik me veel meer verbonden met mijn Afrikaanse kant en lijkt mijn uiterlijk dit meer te weerspiegelen. Daar tegenover staat juist een gevoel van verwestering en afstand tussen mij en mijn Nigeriaanse roots als ik denk aan de momenten waarop ik mijn haar probeerde te stijlen of in strakke knotjes naar achter droeg, omdat ik mijn krullen moeilijk kon accepteren. Het persoonlijke voorwerp dat ik hieraan verbind, is een stukje Afrikaans textiel dat ik van mijn moeder heb gekregen (en zij weer van een familielid) dat ik zo heb geknipt dat het als haarband te gebruiken is." - Celia Okoro

Deze website plaatst cookies. Dit doen we om onze site gebruiksvriendelijker te maken, onder andere door analyse van het bezoekersgedrag. Maar u blijft anoniem.

Terug naar vorige Pas de cookie instellingen aan naar jouw voorkeur.